برخی مطالعات نشان میدهند که ابتلا به دیابت خطر ابتلا به افسردگی را دو برابر میکند و در صورت بروز مشکلات سلامتی مرتبط با دیابت، خطر ابتلا به دیابت ممکن است حتی بیشتر شود، اما دلیل همه اینها هنوز مشخص نیست.
برخی از محققان معتقدند که این ممکن است به دلیل اثرات متابولیک دیابت بر عملکرد مغز و همچنین مشکلات مرتبط با مدیریت روزانه این بیماری باشد.
افراد مبتلا به افسردگی ممکن است بیشتر در معرض ابتلا به دیابت باشند و دقیقاً به همین دلیل توصیه می شود در صورت وجود سابقه افسردگی، از نظر دیابت بررسی شوند.
واضح است که بین افسردگی و دیابت ارتباط وجود دارد، اگرچه مطالعات و تحقیقات بیشتری برای درک کامل رابطه بین آنها مورد نیاز است.
تصور می شود که تغییرات شیمیایی مرتبط با دیابت در مغز ممکن است با ایجاد افسردگی مرتبط باشد. به عنوان مثال، آسیب ناشی از نوروپاتی دیابتی یا انسداد عروق خونی در مغز ممکن است به ایجاد افسردگی در افراد مبتلا به دیابت کمک کند.
از سوی دیگر، تغییرات مغزی ناشی از افسردگی ممکن است خطر عوارض را افزایش دهد، زیرا مطالعات نشان داده است که خطر ابتلا به عوارض دیابت در افراد مبتلا به افسردگی افزایش مییابد، اما هنوز مشخص نشده است که آیا افسردگی خطر عوارض را افزایش میدهد یا بالعکس. .
علائم افسردگی می تواند کنترل موفقیت آمیز دیابت و جلوگیری از عوارض مرتبط با دیابت را دشوارتر کند.
یک مطالعه در سال 2011 نشان داد که افراد مبتلا به دیابت نوع 2 که علائم افسردگی دارند، اغلب سطح قند خون بالاتری دارند.
علاوه بر این، نتایج یک مطالعه متفاوت در سال 2011 نشان داد که افراد مبتلا به هر دو بیماری 82 درصد بیشتر در معرض خطر حمله قلبی هستند.
مقابله و مدیریت یک بیماری مزمن مانند دیابت می تواند برای برخی خسته کننده باشد و اگر احساس افسردگی بعد از چند هفته از بین نرود، افسردگی ممکن است.
علائم رایج عبارتند از:
دیابت کنترل نشده ممکن است علائمی مشابه علائم افسردگی ایجاد کند. به عنوان مثال، سطح قند خون بسیار بالا یا پایین ممکن است باعث افزایش احساس اضطراب، بی قراری یا انرژی کم شود، علاوه بر آن چیزی که سطح قند خون پایین باعث علائمی شبیه به اضطراب مانند تعریق و لرزش می شود.
هنگامی که علائم افسردگی ظاهر می شود، باید با پزشک مشورت کنید، زیرا ممکن است در تعیین این وضعیت که آیا افسردگی علت این علائم است یا خیر، و در صورت نیاز به تشخیص آن کمک کند. پزشکان با بیماران خود برای ایجاد یک برنامه درمانی که به بهترین وجه با نیازهای آنها مطابقت دارد همکاری می کنند.
نیازهای کنترل یک بیماری مزمن مانند دیابت نوع 2 می تواند منجر به افسردگی شود و این ممکن است در نهایت باعث ایجاد مشکل در کنترل بیماری شود.
علاوه بر موارد فوق، به نظر می رسد که این دو بیماری از عوامل خطر یکسانی ناشی شده و تحت تأثیر قرار می گیرند. این عوامل عبارتند از:
با این حال، افسردگی میتواند کنترل دیابت را از نظر جسمی، ذهنی و عاطفی دشوارتر کند، زیرا میتواند بر تمام سطوح مراقبت از خود تأثیر بگذارد و انتخابهای زندگی، تغذیه و فعالیت بدنی ممکن است در هنگام ابتلا به این بیماری تأثیر منفی بگذارد. به نوبه خود منجر به کنترل ضعیف سطح قند خون می شود.
هنگامی که علائم افسردگی وجود دارد باید با پزشک مشورت شود، زیرا او می تواند تشخیص دهد که آیا علائم به دلیل دیابت کنترل نشده، افسردگی یا شرایط پزشکی دیگر است.
در فرآیند تشخیص، پزشک ابتدا سوابق پزشکی بیمار را ارزیابی می کند، در مورد هرگونه سابقه خانوادگی افسردگی می پرسد و سپس یک ارزیابی روانشناختی انجام می دهد تا در مورد علائم، افکار و رفتارها و همچنین سایر عوامل اطلاعات بیشتری کسب کند. او ممکن است یک معاینه فیزیکی انجام دهد و در برخی موارد آزمایش خون را نیز برای رد هر گونه بیماری زمینهای دیگر مانند اختلالات تیروئید تجویز کند.
افسردگی معمولاً با ترکیبی از دارو و روان درمانی درمان می شود و برخی تغییرات سبک زندگی نیز ممکن است به کاهش علائم و بهبود سلامت و تندرستی کلی کمک کند.
انواع مختلفی از داروهای ضد افسردگی وجود دارد، اما رایج ترین انواع داروهای تجویز شده، مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs) و مهارکننده های بازجذب سروتونین و نوراپی نفرین (SNRIs) هستند. این داروها می توانند علائم افسردگی و اضطراب را تسکین دهند.
اگر علائم شما بهبود نیافت یا بدتر شد، پزشک ممکن است نوع دیگری از داروهای ضد افسردگی یا یک برنامه درمانی ترکیبی را توصیه کند.
مهم است بدانید که برخی از داروهای تجویز شده برای افسردگی می توانند باعث افزایش وزن و تغییرات متابولیک شوند و برخی از داروها نیز می توانند عوارض جانبی شدیدتری ایجاد کنند. بنابراین حتماً در مورد عوارض جانبی احتمالی هر دارویی که پزشک توصیه می کند صحبت کنید.
همچنین به عنوان گفتار درمانی شناخته می شود، ممکن است در کنترل یا تسکین علائم افسردگی موثر باشد. انواع مختلفی از روان درمانی وجود دارد، از جمله درمان شناختی- رفتاری و درمان بین فردی، و پزشک ممکن است با بیمار همکاری کند تا گزینه ای را که به بهترین وجه با نیازهای او مطابقت دارد، تعیین کند.
هدف روان درمانی به طور کلی موارد زیر است:
اگر افسردگی شدید باشد، پزشک ممکن است شرکت در یک برنامه درمانی سرپایی را توصیه کند (برنامه ای که درمان را در یک مرکز پزشکی تخصصی، بدون نیاز به ماندن در مرکز انجام می دهد) تا زمانی که علائم بهبود یابد.
ورزش منظم ممکن است با افزایش مواد شیمیایی حس خوب در مغز، از جمله سروتونین و اندورفین، به تسکین علائم کمک کند. این فعالیت بدنی مانند داروهای ضد افسردگی باعث تحریک رشد سلول های جدید مغز می شود.
فعالیت بدنی همچنین با افزایش متابولیسم، کنترل سطح قند خون و افزایش انرژی و استقامت به کنترل دیابت کمک می کند.
سایر تغییرات سبک زندگی:
به طور کلی، شناخت خطر افسردگی اولین قدم برای دریافت درمان باقی می ماند و در ابتدا وضعیت و علائم با پزشک در میان گذاشته می شود.
پزشک در صورت لزوم به تشخیص کمک می کند و روی یک برنامه درمانی مناسب بیمار کار می کند. درمان معمولاً علاوه بر روان درمانی شامل نوعی داروی ضد افسردگی نیز می شود.
همچنین بخوانید:
چه رابطه ای بین تنهایی و دیابت وجود دارد؟
علائم و نشانه های افسردگی خفیف، متوسط و شدید
مترجم: حاتم نظام
حسابرسی: منال توفیق الدلالی
نقد: لوبنا حمزه
ما محصولات ارگانیک و کاملا طبیعی را به سراسر کشور ارسال و به فروش می رسانیم تا به بهبود سلامتی شما کمک کنیم. به وب سایت ما خوش آمدید ، امیدواریم که از محصولات ما لذت ببرید.
بک لینک ها: