سندرم کاپگراس که به عنوان توهم کاپگرا نیز شناخته می شود، یک اختلال هذیانی است که در آن فرد به اشتباه فکر می کند که یک شیاد جعل هویت فردی را که می شناسد، کرده است. این اختلال در دسته شرایط روانی به نام سندرم های شناسایی نادرست هذیانی (DMS) قرار می گیرد.
سندرمهای هذیانی نادرست شناسایی اختلالاتی هستند که با هذیانهایی مشخص میشوند که باعث میشوند افراد خود یا نزدیکان خود را به اشتباه معرفی کنند. چندین زیرگروه وجود دارد، اما سندرم کپگراس شایع ترین آنهاست.
یک فرد مبتلا به سندرم کپگراس به طور غیرمنطقی معتقد است که جعل هویتی که از نظر ظاهری با یکی از اعضای خانواده یکسان است، خود را جعل کرده است و ممکن است گاهی بر این باور باشد که موجود دیگری مانند یک حیوان یا حتی یک جسم بیجان این کار را انجام داده است.
به عنوان مثال، زنی ممکن است ناگهان فرزند خود را متهم به جعل هویت کند، شروع به آزار و اذیت او کند و از او بخواهد که خودش را فاش کند یا مکان شخصی را که میگوید را فاش کند.
سندرم کاپگرا می تواند مردان و زنان را در هر سنی تحت تاثیر قرار دهد. با این حال، احتمال ابتلای زنان به آن بیشتر از مردان است. این یک بیماری نادر است که بین 1٪ تا 4.1٪ از افراد مبتلا به شرایط سلامت روان را تحت تأثیر قرار می دهد.
سندرم کاپگراس می تواند مجموعه ای از علائم آزاردهنده را ایجاد کند که به شدت بر کیفیت زندگی فرد مبتلا، خانواده و دوستان وی تأثیر می گذارد. بارزترین نشانه این اختلال، باور فرد مبتلا به این است که شخصی خود را شبیه یکی از عزیزان خود کرده است و تنها او می تواند آنچه را که شخص تقلید کننده پنهان می کند، ببیند.
افراد مبتلا به این عارضه معمولاً علائمی را در اطراف فردی که فکر می کنند هستند نشان می دهند و این علائم ممکن است شامل موارد زیر باشد:
سندرم کپگرا یک بیماری بسیار منحصر به فرد است، به این معنی که علائم بین افراد مبتلا متفاوت است. در مواردی که سندرم کپگراس با بیماری عصبی یا روانی دیگری مرتبط است، فرد علائمی از آن وضعیت را نیز دارد.
این بیماری اولین بار توسط یک روانپزشک فرانسوی به نام جوزف کاپگراس در سال 1923 تشخیص داده شد که آن را به عنوان سندرم شناسایی اشتباه هذیانی طبقه بندی کرد. با این حال، امروزه تشخیص این بیماری چالش برانگیز است و طبقه بندی این اختلال را دشوار می کند.
دانشمندان مطمئن نبودند که آیا این بیماری به عنوان یک اختلال عصبی یا روانپزشکی طبقه بندی می شود. برخی افراد معتقدند که این یکی از ویژگی های دیگر اختلالات هذیانی است، در حالی که برخی دیگر معتقدند که این وضعیت متفاوتی است که باید به طور مناسب در راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی تعریف شود.
DSM-5 در حال حاضر به طور صریح سندرم کپگرا را شناسایی نمی کند و تشخیص را به صلاحدید و تجربه متخصصان پزشکی واگذار می کند.
هنگام تشخیص، پزشک در مورد سابقه پزشکی و خانوادگی شما و هر دارویی که بیمار مصرف می کند جویا می شود و همچنین یک معاینه فیزیکی کامل و یک سری آزمایش برای رد سایر شرایط انجام می دهد.
مشخص نیست که چه چیزی باعث سندرم کپگراس می شود، اگرچه محققان چندین نظریه را برای درک بهتر این بیماری ایجاد کرده اند. رایج ترین دیدگاه این بود که این اختلال با شرایط هذیانی مانند بیماری آلزایمر و زوال عقل مرتبط است. سایر بیماریهای عصبی مانند پارکینسون، اسکیزوفرنی و اختلالات اسکیزوافکتیو با سندرم کاپگراس مرتبط هستند.
در بررسی 2019 از 255 مورد منتشر شده از سندرم کاپگراس، محققان دریافتند که در 32 درصد از موارد مبتلایان به این سندرم، اسکیزوفرنی، 15 درصد به نوعی زوال عقل و 6 درصد مبتلا به اختلال اسکیزوافکتیو بودند.
آسیب مغزی، به ویژه در نواحی گیجگاهی و پیشانی، ممکن است باعث سندرم کپگراس شود، زیرا آسیب به این نواحی می تواند منجر به نقص شود و تشخیص چهره و پردازش احساسات را دشوارتر کند.
متأسفانه، هنوز هیچ درمانی برای سندرم کپگراس وجود ندارد و حتی چشم انداز درمان نیز می تواند دشوار باشد.
در صورتی که بیمار از اختلال روانی دیگری رنج میبرد و عفونت آن با عفونت سندرم کاپگراس همراه است، درمان این اختلال روانی ممکن است گاهی علائم سندرم را تسکین دهد.
به عنوان مثال، اسکیزوفرنی از لحاظ تاریخی با سندرم کپگرس مرتبط بوده است، بنابراین درمان، معمولاً با ترکیبی از درمانهای ضد روان پریشی و داروها، ممکن است علائم این سندرم را تسکین دهد.
این نوعی درمان است که برای اختلالات هذیانی استفاده می شود. این نوع درمان بر روی واداشتن فرد مبتلا به هذیان به رویارویی با واقعیت با استفاده از محیط اطراف تمرکز دارد، زیرا مواردی مانند تاریخ و ساعت مربوط به روز و نام افراد و مکان ها به طور مکرر برای یادآوری به فرد ذکر می شود. واقعیت او
عزیزان فرد مبتلا نقش مهمی در مدیریت سندرم کپگراس دارند، اما مهمترین چیز این است که با آنها صبور باشید و درک کنید که هرگونه رفتار یا خلق و خوی عجیب ناشی از این بیماری است و خارج از کنترل آنها است.
راه های دیگری که می توان از طریق آنها به این وضعیت کمک کرد عبارتند از:
اثرات استرس زا سندرم کپگرا بر افراد اطراف فرد مبتلا به این بیماری قابل درک است، بنابراین انجام برخی تحقیقات برای کمک به درک علائم و اثرات این بیماری مفید است.
مانند بسیاری از اختلالات سلامت روان، تشخیص و مدیریت این بیماری می تواند دشوار باشد و یکی از مهمترین چیزهایی که باید درک کرد این است که افراد مبتلا کنترلی بر افکار و رفتارهای خود ندارند.
سندرم کاپگراس می تواند برای فرد مبتلا و برای فردی که فکر می کند سرقت ادبی است بسیار ناراحت کننده باشد، به خصوص زمانی که یکی از اعضای خانواده مانند همسر یا فرزند باشد.
در صورت ظاهر شدن علائم، چه در شما یا یکی از اعضای خانواده، ضروری است در اسرع وقت به دنبال کمک پزشکی باشید. مهم است که این واقعیت را بپذیریم که فرد مبتلا ممکن است به طور کامل از آن بهبود نیابد.
در نهایت، تحقیق در مورد درمان های مفصلی کاتالیزوری است که به شما و آنها کمک می کند تا با این وضعیت مقابله کنید.
همچنین بخوانید:
آنها کوتار یا سندرم جسد زنده هستند
عجیب ترین 7 مورد و سندروم های روانی
مترجم: ثنا احمد
حسابرسی: منال توفیق الدلالی
The post سندرم کاپگرا یا توهم کاپگرا: علل، علائم، تشخیص و درمان اولین بار در I Believe Science ظاهر شد.
[ad_2]
ما محصولات ارگانیک و کاملا طبیعی را به سراسر کشور ارسال و به فروش می رسانیم تا به بهبود سلامتی شما کمک کنیم. به وب سایت ما خوش آمدید ، امیدواریم که از محصولات ما لذت ببرید.
بک لینک ها: