سیفلیس مادرزادی یک عفونت چند سیستمی است که توسط باکتری ترپونما پالیدوم ایجاد می شود که می تواند از طریق جفت از مادر آلوده به جنین منتقل شود. تظاهرات سیفلیس مادرزادی به دو دسته مادرزادی اولیه که از بدو تولد تا دو سالگی ظاهر می شود و مادرزادی دیررس طبقه بندی می شود.
تظاهرات مادرزادی اولیه عبارتند از:
تظاهرات بعدی عبارتند از:
سیفلیس مادرزادی از نظر بالینی تشخیص داده می شود، با معاینه میکروسکوپی یا بررسی های سرولوژیکی تایید می شود و با پنی سیلین درمان می شود.
خطر کلی انتقال بیماری از طریق جفت به جنین حدود 60-80 درصد است و این احتمال در نیمه دوم بارداری افزایش می یابد. این احتمال نیز با توجه به مرحله بیماری در مادر متفاوت است، سیفلیس نهفته یا سوم بر خلاف سیفلیس اولیه یا ثانویه درمان نشده تنها در 20 درصد موارد منتقل می شود. سیفلیس درمان نشده در دوران بارداری خطر سقط جنین و مرگ نوزاد را افزایش می دهد.
میزان سیفلیس مادرزادی در ایالات متحده در سالهای اخیر با افزایش بیش از 500 درصدی موارد از سال 2010 به شدت افزایش یافته است و در سال 2020 این تعداد به بیش از 2000 مورد رسیده است که حداقل 149 مورد مرگ نوزادان و نوزادان را شامل میشود.
شیوع سیفلیس مادرزادی نیز در برخی از گروه های قومی اقلیت، به ویژه در میان سرخ پوستان آمریکا یا بومیان آلاسکا افزایش یافته است که نشان دهنده تفاوت در دسترسی به مراقبت های بهداشتی است.
این بیماری ممکن است بدون علامت باشد و ممکن است از نظر بالینی تا آخر عمر خاموش بماند. سیفلیس مادرزادی اولیه معمولاً در سه ماه اول زندگی خود را نشان می دهد. این تظاهرات عبارتند از: فوران تاولی مشخص یا راش ماکولوپاپولار مسی روی کف دست و پا، ضایعات پاپولار در اطراف بینی، دهان و در ناحیه پوشک، و همچنین ضایعات پتشیال. لنفادنوپاتی ژنرالیزه همراه و هپاتواسپلنومگالی اغلب رخ می دهد. نارسایی رشد ممکن است رخ دهد. ترشحات بینی خونی و مخاطی مشخص نیز رخ می دهد. درصد کمی از کودکان به مننژیت، کوروئیدیت، هیدروسفالی یا تشنج مبتلا می شوند و برخی دیگر ممکن است دچار ناتوانی ذهنی شوند.
استئوکندریت در هشت ماه اول زندگی به ویژه استخوان های دراز و دنده ها ممکن است باعث ایجاد شبه پارزی اندام ها با تغییرات شعاعی مشخص شود.
سیفلیس مادرزادی دیررس معمولاً پس از 2 سال از تولد ظاهر می شود و باعث ایجاد پکتوس اکاواتوم بینی، تیغه بینی و کام سخت، ضایعات پریوستال منجر به علامت سابر و بزرگ شدن استخوان های فرونتال و جداری می شود. سیفلیس عصبی معمولاً بدون علامت است، اما پارزی پشتی یا کرم نواری ممکن است رخ دهد. آتروفی عصب بینایی ممکن است رخ دهد که ممکن است منجر به کوری شود.
کراتیت بینابینی شایع ترین ضایعه چشمی است و اغلب عود می کند و منجر به زخم شدن قرنیه می شود. ناشنوایی حسی عصبی ممکن است در هر سنی رخ دهد. همچنین عوارض مشخصه نادر عبارتند از: دندان هاچینسون، مولرهای تیموس، شقاق اطراف دهان و رشد نامناسب فک بالا.
تشخیص سیفلیس مادرزادی اولیه شامل ارزیابی بالینی، بررسی میکروسکوپی تیره شدن فوندوس ضایعات، جفت یا بند ناف، آزمایش سرولوژیک مادر و نوزاد و آنالیز مایع مغزی نخاعی (CSF) است.
تشخیص سیفلیس مادرزادی دیررس شامل ارزیابی بالینی و آزمایش سرولوژیکی مادر و کودک است.
تشخیص آن معمولاً زمانی مشکوک است که آزمایشات سرولوژیکی معمول در اوایل بارداری انجام شود و در سه ماهه سوم و در بدو تولد تکرار شود.
برای مادرانی که شواهد سرولوژیکی سیفلیس دارند، نوزاد تازه متولد شده آنها باید یک معاینه جامع، معاینه با میکروسکوپ فوندوس تیره یا ایمونوفلورسانس برای هر گونه ضایعات پوستی یا مخاطی و آزمایشهای سرولوژیکی کمی غیر اختصاصی مانند تست RPR و تست VDRL داشته باشند. از خون بند ناف ممکن است برای آزمایش سرولوژی استفاده نشود زیرا نتایج کمتر حساس و اختصاصی هستند.
برای نوزادان و کودکان خردسال با علائم بالینی بیماری یا نتایج آزمایشات سرولوژیکی احتمالی، پونکسیون کمری باید با تجزیه و تحلیل مایع مغزی نخاعی برای شمارش سلولی، آزمایش VDRL و پروتئین، شمارش کامل خون (CBC)، آزمایشهای کبد، رادیوگرافی استخوان بلند، و آزمایشاتی مانند ارزیابی چشم پزشکی، عکسبرداری با اشعه ایکس قفسه سینه، تصویربرداری عصبی و پاسخ شنوایی ساقه مغز مورد نیاز است.
سیفلیس ممکن است باعث چندین تغییر شکل استخوان های بلند شود، مانند:
تشخیص با دیدن اسپیروکت ها به صورت میکروسکوپی در نمونه های نوزادان یا جفت تایید می شود. تشخیص با آزمایش های سرولوژیکی نوزادان پیچیده می شود زیرا انتقال آنتی بادی IgG مادر در سراسر جفت ممکن است باعث مثبت شدن کاذب شود. با این حال، افزایش آنتی بادی غیر اختصاصی برای ترپونما نوزادی بیش از چهار برابر تیتر مادری، عموماً ناشی از انتقال منفی از طریق جفت نیست، اما در نظر گرفته میشود که تشخیص را تأیید یا قویاً پیشنهاد میکند. بیماری مادری که در اواخر بارداری به دست می آید ممکن است قبل از تولید آنتی بادی منتقل شود. بنابراین، وجود ویژگی های بالینی معمولی در نوزادان، حتی آنهایی که تیتر آنتی بادی پایینی دارند، احتمالاً آلوده می شوند. سیفلیس در نوزادان تازه متولد شده حتی بدون علائم و با تست های سرولوژیکی منفی امکان پذیر است.
در مورد سودمندی سنجش آنتیبادیهای IgM برای T.pallidum که از طریق جفتی نیستند، اختلاف نظر وجود دارد، اما این سنجشها برای غربالگری عفونتهای نوزادی استفاده شدهاند. هر آزمایش غیر اختصاصی مثبت برای بیماری باید با آزمایش کیفی تأیید شود. اما این نباید تصمیم به درمان در نوزادان علامت دار یا نوزادان در معرض خطر را به تاخیر بیندازد.
سیفلیس مادرزادی دیررس با شرح حال بالینی، علائم فیزیکی مشخص و تست های سرولوژی مثبت تشخیص داده می شود.سه گانه هاچینسون کراتیت بینابینی، دندان هاچینسون و ناشنوایی عصب شنوایی تشخیصی است.
تستهای سرولوژیکی غیراختصاصی استاندارد برای سیفلیس گاهی منفی است، اما تست FTA-ABS مثبت است. تشخیص باید موارد ناشنوایی غیرقابل توضیح، زوال ذهنی پیشرونده یا کراتیت را در نظر بگیرد.
تمام نوزادان مثبت و مادران مثبت باید با تیتر VDRL یا RPR هر 2 تا 3 ماه تا زمانی که آزمایش منفی شود یا تیتر آن 4 برابر شود، پیگیری شود. تیتر آنتی بادی ضد ترپونمال معمولاً در 6 ماهگی در نوزادانی که با موفقیت درمان شده یا مبتلا نشده اند منفی است. آنتیبادیهای اکتسابی جفت در برابر اسپیروکتها ممکن است برای مدت طولانیتر، تا ۱۵ ماهگی، در مادران، نوزادان، نوزادان و کودکان خردسال وجود داشته باشند. اگر VDRL یا RPR پس از 6 تا 12 ماهگی فعال باقی بماند، نوزاد باید دوباره ارزیابی شود، از جمله سوراخ کمری برای آنالیز CSF، شمارش کامل خون با شمارش پلاکت، اشعه ایکس از استخوانهای بلند و سایر آزمایشهای بالینی.
درمان تزریق پنی سیلین است.
زنان باردار مبتلا به سیفلیس اولیه بنزاتین پنی سیلین G 2.4 میلیون واحدی را در یک دوز به صورت عضلانی دریافت می کنند.
یک واکنش شدید Jarisch-Herxheimer ممکن است پس از این درمان رخ دهد و منجر به سقط جنین خود به خودی شود.
بیمارانی که به پنی سیلین آلرژی دارند می توانند حساسیت زدایی شده و سپس با پنی سیلین درمان شوند.
نتایج تست RPR و VDRL پس از درمان مناسب در اکثر بیماران در عرض 6 ماه تا 1 سال 4 برابر کاهش می یابد و تقریباً در همه بیماران در عرض 2 سال منفی می شود.
درمان با اریترومایسین هم برای مادر و هم برای جنین مناسب نیست و توصیه نمی شود. در مورد تتراسایکلین، منع مصرف دارد.
دستورالعمل های درمانی CDC برای موارد تایید شده یا احتمالی، پنی سیلین G کریستالی آبی 50000 واحد در کیلوگرم را به صورت داخل وریدی هر 12 ساعت برای 7 روز اول و هر 8 ساعت پس از آن به مدت 10 روز یا پروکائین پنی سیلین G با 50000 واحد در کیلوگرم به مدت 10 روز به صورت عضلانی توصیه می کند. .
در صورت غفلت از درمان برای یک روز، کل دوره باید تکرار شود. اگر مادر هر یک از معیارهای زیر را داشته باشد، این طرح درمانی برای نوزادان بالقوه مبتلا نیز توصیه می شود:
برای نوزادان مبتلا به سیفلیس احتمالی که مادران آنها به اندازه کافی درمان نشده اند اما از نظر بالینی سالم هستند و ارزیابی کامل آنها منفی است، یک دوز واحد بنزاتین پنی سیلین 50000 واحد بر کیلوگرم به صورت عضلانی ممکن است در صورت اطمینان از پیگیری کافی باشد.
همچنین این درمان برای نوزادان مشکوک به سیفلیس است که مادرانشان به اندازه کافی و از نظر بالینی به خوبی درمان شده اند.
برخی از پزشکان آزمایش های سرولوژیکی غیر اختصاصی ماهانه و پنی سیلین را به مدت 3 ماه و سپس 6 ماه به تعویق می اندازند و در صورت بالا یا مثبت بودن تیتر در 6 ماهگی آنتی بیوتیک می دهند.
مایع مغزی نخاعی باید قبل از شروع درمان بررسی شود CDC توصیه می کند که هر کودک مبتلا به سیفلیس مادرزادی دیررس با پنی سیلین آبی کریستالی G 50000 واحد در کیلوگرم به صورت داخل وریدی هر 6-4 ساعت به مدت 10 روز درمان شود. بنزاتین پنی سیلین G به صورت تک دوز 50000 واحد بر کیلوگرم نیز ممکن است پس از اتمام درمان داخل وریدی به صورت عضلانی تجویز شود.
اگر ارزیابی کامل کاملاً منفی باشد و کودک بدون علامت باشد، می توان بنزاتین پنی سیلین G را با دوز 50000 واحد بر کیلوگرم به صورت عضلانی یک بار در هفته به مدت 3 هفته تجویز کرد. بسیاری از بیماران به سرم منفی برنمی گردند اما 4 برابر کاهش تیتر معرف دارند، مانند تست VDRL.
بیماران باید در فواصل منظم مجدداً ارزیابی شوند تا اطمینان حاصل شود که پاسخ سرولوژیکی کافی به درمان رخ داده است و هیچ نشانه ای از عود وجود ندارد.
کراتیت بینابینی معمولاً با کورتیکواستروئیدها و قطره های چشمی آتروپین زیر نظر چشم پزشک درمان می شود. بیماران مبتلا به کم شنوایی حسی عصبی ممکن است از پنی سیلین به همراه یک کورتیکواستروئید مانند پردنیزون با دوز 0.5 میلی گرم بر کیلوگرم خوراکی یک بار در روز به مدت 1 هفته و به دنبال آن 0.3 میلی گرم بر کیلوگرم یک بار در روز به مدت 4 هفته سود ببرند، سپس به تدریج طی 2 تا کاهش می یابد. 3 ماه.
زنان باردار باید به طور معمول در سه ماهه اول برای سیفلیس آزمایش شوند و در سه ماهه سوم بارداری و در بدو تولد اگر در جامعه ای زندگی می کنند که میزان ابتلا به سیفلیس زیاد است یا هر گونه فاکتور خطر سفلیس را دارند، مجدداً آزمایش شوند.
درمان مناسب در دوران بارداری در 99 درصد موارد باعث درمان مادر و جنین می شود. در برخی موارد، درمان سیفلیس در اواخر بارداری عفونت را از بین می برد، اگرچه برخی از علائم سیفلیس در بدو تولد ظاهر می شود. با این حال، به تعویق انداختن درمان مادر تا کمتر از 4 هفته پس از زایمان از عفونت جنین جلوگیری نمی کند. هنگامی که سیفلیس مادرزادی تشخیص داده می شود، سایر اعضای خانواده باید برای شواهد فیزیکی و سرولوژیکی عفونت بررسی شوند. درمان مجدد مادر در حاملگی های بعدی تنها در صورتی ضروری است که آزمایشات سرولوژیکی عود یا عفونت مجدد را نشان دهد. زنانی که پس از درمان مناسب سرم مثبت باقی می مانند ممکن است دوباره آلوده شده باشند و باید مجددا مورد ارزیابی قرار گیرند.
مادر بدون ضایعات که سرم منفی است اما در تماس جنسی با فرد مبتلا به سیفلیس بوده است باید تحت درمان قرار گیرد، زیرا خطر ابتلا به سیفلیس 25-50٪ است.
همچنین بخوانید:
تجربه سیفلیس در گواتمالا
سوزاک قهوه ای
مترجم: حیا منصور
حسابرسی: Bodour Mardini
نقد و بررسی: محمد حسن اجاک
ما محصولات ارگانیک و کاملا طبیعی را به سراسر کشور ارسال و به فروش می رسانیم تا به بهبود سلامتی شما کمک کنیم. به وب سایت ما خوش آمدید ، امیدواریم که از محصولات ما لذت ببرید.
بک لینک ها: