از زمانی که آن قسمت را تماشا کردم، این فرصت را داشتم که به تحقیق در مورد اینکه آیا اعتیاد به شکر واقعی است نگاه کنم. با تشکر فراوان از متخصصان تغذیه مانند مارسی ایوانز، که عمیقاً در این تحقیق کاوش کرده و آن را برای افراد بیشتری در دسترس قرار داده است. من همچنین سالهای بسیار زیادی با افرادی کار کردهام که احساس میکنند مانند آن مخاطبان هستند، مثل اینکه کاملاً تحت کنترل قند و هوسهایشان برای آن هستند. اگر شما هم همین احساس را دارید یا آنچه در مورد اعتیاد به قند شنیده اید باعث ترسناک شدن خوردن شیرینی می شود، امیدوارم این مقاله برای شما مفید باشد.
طرفداران مدل اعتیاد به شکر/غذا به چند شباهت مختلف بین نحوه عملکرد غذا و دارو در مغز اشاره می کنند. هم غذا و هم داروها مسیرهای عصبی مشابهی را ایجاد می کنند، به ویژه مسیرهای پاداش و لذت. تحقیقات نشان داده است که خوردن غذا، به ویژه غذاهای پر انرژی که حاوی قند و/یا چربی زیاد هستند، باعث ترشح دوپامین، سروتونین و مواد افیونی می شود. همچنین دیدهایم که انتظار خوردن نیز همان مسیرهای مغزی را روشن میکند که وقتی افراد معتاد به مواد مخدر درگیر رفتارهای معتاد به مواد مخدر میشوند، روشن میشوند.
همه اینها اثرات عصببیولوژیکی بسیار واقعی خوردن غذا هستند، اثراتی که به نظر میرسد با غذاهایی که انرژی، قند و چربی بیشتری دارند، قویتر هستند. بنابراین این یک مورد قوی برای اعتیاد به غذا خواهد بود، درست است؟ نه خیلی سریع. بیایید نگاهی به برخی از مشکلات تحقیق بیندازیم.
برای ساده کردن مسیر عصبی اعتیاد، استفاده از مواد مخدر سیل مواد شیمیایی احساس خوبی را آزاد می کند، به ویژه دوپامین، که بخشی از مغز را تحریک می کند که مسئول پاداش است. با گذشت زمان، مغز در برابر داروها مقاومت ایجاد می کند و به مقادیر بیشتر و بیشتر برای تحریک ترشح مشابه نیاز دارد.
غذا همچنین مسیر عصبی لذت و پاداش مشابهی را در مغز دنبال می کند. این واقعیت غیر قابل انکار است. اما موضوع این است که مواد غذایی، به خصوص شکر، هستند فرض می شود لذت بخش بودن چشیدن چیزی شیرین برای انسان های اولیه نشانه این بود که هر گیاه تصادفی که انتخاب کرده بودند حاوی انرژی باارزش است و نه سم تلخ. اگر ما این واکنش عصبی به غذا را تجربه نمیکردیم، انسانهای اولیه ممکن بود گرسنه میماندند.
بسیاری از فعالیتهای دیگر مسیرهای اعتیاد را در مغز تحریک میکنند، بهویژه فعالیتهایی که به نحوه زنده ماندن انسانهای اولیه مربوط میشوند. چیزهای واضحی مانند رابطه جنسی وجود دارد، اما فعالیت هایی مانند گوش دادن به موسیقی، ورزش، گرفتن دست، در آغوش گرفتن با حیوان خانگی، بازی کردن، و صحبت کردن با افراد دیگر نیز وجود دارد. حتی به یاد دارم که مطالعهای را دیدم که نشان میداد افراد متاهل شاد هنوز وقتی عکسهای سابقشان را به آنها نشان میدادند، سیل دوپامین و سروتونین را تجربه میکنند – آن را با در نظر گرفتن اعتیاد به غذا خواندم و فکر کردم: «خب، من هستم. قطعا به هیچ یک از دوست پسرهای سابقم معتاد نیستم!»
اکثر قریب به اتفاق تحقیقاتی که از اعتیاد به شکر حمایت میکنند، از جمله مطالعاتی که در پشت سرفصلهایی که ادعا میکنند شکر اعتیادآورتر از هروئین است، روی موشها انجام شده است. برای بیان واضح، ما انسان هستیم، نه موش. هم از نظر جسمی و هم از نظر روانی، ما گونه های متفاوتی هستیم. این که موشها به غذا وسواس دارند، عملاً یک موضوع است. یاد آوردن تمپلتون از وب شارلوت؟ راتاتویی؟ در حالی که مطالعات حیوانی ممکن است راههای جالبی برای تحقیق فراهم کند و نباید کاملاً نادیده گرفته شود، استفاده از موشها برای ایجاد یک تشخیص جدید و سپس ترویج درمانهای متمرکز بر پرهیز که بیشتر از اینکه مفید باشد ضرر دارد، اینطور نیست.
یک چیز جالب در مورد این مطالعات حیوانی این است که آنها ممکن است در واقع شواهدی ارائه دهند در برابر اعتیاد به قند درست است که وقتی موشها شکر میخوردند، مسیرهای عصبی اعتیاد همانقدر قوی میشد که برای مواد مخدر مانند هروئین روشن میشود. با این حال، این تنها زمانی اتفاق افتاد که موشها از شکر یا غذای کافی محروم بودند. هنگامی که موش ها به طور رایگان به قند دسترسی پیدا کردند، رفتاری شبیه به اعتیاد از خود نشان ندادند. اساساً، محدودیت به رفتارهای اعتیاد آور دامن زد. این در واقع از یک رویکرد غیر رژیمی و شهودی برای خوردن شکر پشتیبانی می کند. با اجازه کامل برای خوردن شیرینی، مردم شیرینی را به روشی کاملاً شایسته می خورند.
مطالعات اعتیاد به قند نیز بر روی انسان ها انجام شده است، اما این نتایج بسیار متفاوت تر بوده است. از آنجایی که این مطالعات عمدتا محدودیت کالری، اختلالات خوردن یا اختلال در خوردن غذا را کنترل نمی کنند و از ابزار غربالگری (مقیاس اعتیاد به غذای Yale) استفاده می کنند که حداقل می گویند ناقص است (معادل تحقیقاتی آزمون Cosmo است)، مطالعاتی که ظاهراً حمایت از افزودن غذا مشکل ساز هستند.
محققان نتوانستهاند در مورد اینکه ماده اعتیادآور موجود در غذا چیست به توافق برسند. خودش شکره؟ شکر در ترکیب با چربی؟ غذاهای پروتئینی که چربی بالایی دارند؟ کربوهیدرات ها؟ کربوهیدرات به اضافه چربی؟ افراد مختلف ادعا می کنند که به چیزهای مختلف معتاد هستند. برخی از افراد با شیرینی ها، برخی دیگر با میان وعده های خوش طعم مانند چیپس یا کراکر و برخی دیگر با غذاهای پرچرب مانند پنیر و کره آجیل دست و پنجه نرم می کنند.
در همه داروها، یک ترکیب شیمیایی کاملاً قابل شناسایی مسئول خواص اعتیادآور وجود دارد – نیکوتین موجود در سیگار را در نظر بگیرید. این ترکیب شیمیایی بدون توجه به اینکه به چه شکلی باشد همان اثر را در بدن دارد، اگرچه اثر وابسته به دوز دارد.
همه غذاها حاوی کربوهیدرات، چربی و/یا پروتئین در مقادیر یا ترکیبات مختلف هستند. همانطور که در پست اخیرم در مورد درشت مغذی ها بحث کردم، آنها به گلوکز، اسیدهای چرب و اسیدهای آمینه تجزیه می شوند. مهم نیست چه غذایی خورده می شود، چه یک تکه کیک یا بلغور جو دوسر با کره بادام زمینی یا بروکلی با پنیر چدار یا یک استیک بوریتو، بدن به سادگی هجوم گلوکز، اسیدهای چرب و اسیدهای آمینه را تشخیص می دهد. غذا وارد بخار خون نمی شود، جایی که هر گونه اثرات اعتیاد آور نظری رخ می دهد بعد از به این اجزای شیمیایی تقسیم می شود. بسته به نوع، مقدار و ترکیب غذای خورده شده، بدن گلوکز، اسیدهای چرب و اسیدهای آمینه را در مقادیر و سرعتهای متفاوت دریافت میکند، اما بدن قادر نیست تشخیص دهد که گلوکز، اسیدهای چرب و اسیدهای آمینه از کجا میآیند. .
اگر گلوکز، یا گلوکز + اسید چرب، یا اسید چرب + اسید آمینه یا هر چیز دیگری ترکیبی اعتیادآور باشد، رفتارهای اعتیادآور را در همه غذاها مشاهده خواهید کرد، نه فقط غذاهایی که ما آنها را «بد» میدانیم. من میتوانم استدلال کنم که طرز فکر ما در مورد غذاها نقش بسیار بیشتری در رفتارهای خوردن دارد تا ترکیب شیمیایی خود غذا. یک مثال عالی از این موضوع یکی از مشتریان من بود که مرتباً شیشه های کامل کره بادام زمینی را می خورد، اما می توانست کره بادام را در خانه نگه دارد و آن را به خوبی بخورد. از نظر تغذیه ای، کره بادام زمینی و بادام تقریباً یکسان هستند، با این حال چون او کره بادام زمینی را «بد» یا «ناسالم» می دانست و کره بادام در ذهنش به عنوان یک غذای «خوب» شناخته می شد، این همان چیزی بود که او به آن علاقه داشت. .
همچنین، اگر اعتیاد به شکر به طور خاص یک چیز باشد، مردم را میبینید که شکر را به خالصترین شکلهایی که میتوانند دریافت کنند – شکر سفره یا نوشابههای گازدار مصرف میکنند. در حالی که مطمئناً من مطمئن هستم افرادی هستند که این غذاها را به عنوان بخشی از پرخوری گنجانده اند، اما به اندازه خوردن “غذاهای ممنوعه” که به عنوان جایگزین های ناسالم یا “سالم” برای غذاهایی که واقعاً می خواهند تصور می شود، رایج نیست.
یکی از نکاتی که من از مرسی ایوانز مرسی تحقیقات اعتیاد به مواد غذایی فوق یاد گرفتم این است که مقیاس اعتیاد به مواد غذایی ییل در شناسایی اختلال پرخوری و پرخوری عصبی بسیار موثر است. هر کسی که با اختلالات خوردن و اختلال در خوردن کار می کند می تواند پرسشنامه را بررسی کند و بلافاصله ببیند که چگونه سوالات با فردی که اختلال در خوردن دارد ارتباط برقرار می کند – توضیحی بسیار معقول تر برای رفتارهای اعتیاد مانند با غذا تا خود اعتیاد به غذا.
خوشبختانه، ما تحقیقات زیادی در مورد راههایی برای کمک به افراد در بهبود اختلالات خوردن و خوردن داریم. یکی از رایجترین و مؤثرترین راههای درمان اختلالات خوردن از طریق این روش است قرار گرفتن مکرر در معرض غذاهای محرککه به کاهش واکنش عاطفی اطرافشان کمک می کند و مهارت هایی را برای لذت بردن شایسته از این غذاها آموزش می دهد. به خوبی ثابت شده است که قرار گرفتن در معرض مواد غذایی محرک رفتارهای پرخوری را کاهش می دهد. اگر اعتیاد به شکر پدیده واقعی بود، اینطور نبود. آیا می توانید یک مرکز توانبخشی را تصور کنید که دوزهای منظم الکل یا مواد مخدر را به عنوان بخشی از پروتکل درمانی خود ارائه می دهد؟ احتمالا نه!
اگر شما فردی هستید که با احساس اعتیاد به شکر طنین انداز می شود، من واقعاً می خواهم آن را تأیید کنم. من فکر می کنم مهم است که در حالی که ما مشکلات علم پشت اعتیاد به قند را تصدیق می کنیم، همچنین اذعان کنیم که احساس اعتیاد به قند بسیار واقعی است.
من فکر میکنم یادآوری این نکته نیز مهم است که برای بسیاری از افراد، برچسب زدن شکر به عنوان اعتیادآور میتواند مقداری از شرم آنها را از رفتارهای غذایی کاهش دهد. پرخوری اغلب به عنوان فقدان اراده در نظر گرفته می شود، بنابراین وقتی کسی نمی تواند از خوردن شیرینی دست بکشد، مانند یک شکست شخصی به نظر می رسد. برچسب معتاد تقصیر و مسئولیت را می پذیرد و آن را روی غذا و خاصیت “اعتیادآور” آن می گذارد. اما حقیقت این است که هیچ یک از این توضیحات دقیق نیستند. این نه فقدان اراده یا اعتیاد است که باعث این رفتارها با غذا می شود – این چرخه محدود کردن پرخوری است که توسط شرم از فرهنگ رژیم تغذیه می شود.
این پست قبلاً طولانی شده است، بنابراین من این را مختصر میکنم، اما اساساً محدود کردن غذاها از نظر فیزیکی (با نخوردن آنها) یا از نظر احساسی (با برچسب زدن آن به عنوان بد/ناسالم) باعث ایجاد گرسنگی و محرومیت میشود و انگیزه اولیه برای خوردن را تحریک میکند. . این به ویژه برای هر کسی که تجربه کرده است قدرتمند است ضربه از گرسنگی، که ممکن است به شکل یک اختلال خوردن تشخیص داده شده باشد. برای سایرین، به ویژه آنهایی که جثه بزرگتری دارند و احتمال کمتری دارد که اختلال خوردنشان تشخیص داده شود، ممکن است از آنچه به عنوان سابقه رژیم غذایی مزمن تشخیص میدهند باشد. ضربه ناشی از گرسنگی ممکن است هذلولی به نظر برسد، اما زمانی که مغز غذای ناکافی را تجربه می کند، تفاوت بین آن و گرسنگی را نمی داند و اثری بسیار واقعی بر جای می گذارد.
در پایان روز، من با کسی که احساس می کند اعتیاد به غذا چیزی است که با تجربه آنها مطابقت دارد، بحث نمی کنم. در حالی که من با علم حمایت کننده از اعتیاد به شکر مشکلات زیادی دارم، این نمی تواند تجربیات زندگی تک تک افراد را به حساب آورد، و مطمئناً در مورد همه انسان های جهان، من نمی توانم این موضوع را رد کنم که ممکن است برخی افراد از این اعتیاد خارج شوند. آنجا که به طور مشروع به شکر معتاد هستند.
با این حال، وقتی اعتیاد به شکر را «یک چیز» میسازیم، بلافاصله به پرهیز به عنوان درمان اشاره میکنیم. حتی اگر بخواهید از خوردن شکر یا سایر غذاهای ظاهراً اعتیاد آور خودداری کنید، مانند مواد مخدر یا الکل نیست. من نمیدانم که واقعاً ممکن است تا آخر عمر از خوردن شکر خودداری کنید – و این چیزی نیست که فکر میکنم اکثر مردم میخواهند انجام دهند، حتی اگر با ایده اعتیاد به شکر ارتباط برقرار کنند.
ممکن است احساس کنید که کنترل ندارید، اما من قول میدهم راهی برای یادگیری نحوه تعامل با شیرینیها و سایر غذاهای محرک وجود داشته باشد و احساس کنید که در صندلی راننده هستید. ایزابل فاکسن دوک، متخصص تغذیه میگوید: «شما نمیتوانید در مورد چیزی که نمیخواهید کنترل کنید، خارج از کنترل باشید» و من واقعاً این رویکرد را در مورد شیرینی دوست دارم. وقتی به غذاها برچسب اعتیاد آور می زنیم و از آن اجتناب می کنیم یا آن را محدود می کنیم، به آن غذا قدرت می دهیم. غذا شما را کنترل می کند. با اجازه و انتخاب، شما به صندلی راننده بازگشته اید.
البته گفتنش خیلی راحت تر از انجامش است! وقتی با مشتریانی کار می کنیم که با پرخوری دست و پنجه نرم می کنند یا احساس می کنند که به غذا معتاد هستند، مهارت ها و ابزارهایی را برای آنها تنظیم می کنیم تا شیرینی ها و سایر غذاهای محرک را به گونه ای معرفی کنیم که اعتماد به نفس ایجاد کند. اگر احساس می کنید از حمایت یک متخصص تغذیه بدون رژیم در حین صلح با غذا بهره مند می شوید، لطفا تماس بگیرید! ما با مشتریان خود در کلمبیا، SC، و تقریباً در سراسر ایالات متحده و خارج از کشور کار می کنیم.
این پست در مورد اعتیاد به قند در ابتدا در سپتامبر 2016 ارسال شده است. برای ارائه بهترین مطالب ممکن به روز شده است.
[ad_2]
ما محصولات ارگانیک و کاملا طبیعی را به سراسر کشور ارسال و به فروش می رسانیم تا به بهبود سلامتی شما کمک کنیم. به وب سایت ما خوش آمدید ، امیدواریم که از محصولات ما لذت ببرید.
بک لینک ها: