اگر قرار باشد یک روز پیرسینگ بزنم، احتمالاً از آن آدمهایی نیستم که همان لحظه اولین مدل براق و شلوغ ویترین را انتخاب کنند. پیرسینگ ابرو بخش کوچکی از صورت را درگیر میکند، اما چون درست کنار چشم و در یکی از تأثیرگذارترین قسمتهای چهره قرار میگیرد، حتی یک تغییر ظریف هم کاملاً دیده میشود.
برای همین انتخاب من فقط بر اساس این نیست که کدام مدل در عکس جذابتر به نظر میرسد. فرم صورت، مدل ابرو، سبک لباس پوشیدن، میزان تحرک روزانه و حتی عادتهایی مثل خوابیدن روی صورت یا مدام دست زدن به ابرو میتوانند روی نتیجه اثر بگذارند. از طرف دیگر، پیرسینگ ابرو یک زخم در حال ترمیم است که زیور باید درون آن باقی بماند؛ پس جنس، اندازه و فرم زیور فقط موضوع زیبایی نیست.رد.
پیرسینگ ابرو معمولاً از بخش بیرونی ابرو عبور میکند و دو نقطه ورود و خروج آن روی پوست دیده میشود. جای دقیق سوراخها را نباید تنها با نگاه کردن به یک عکس اینترنتی تعیین کرد؛ ضخامت بافت، فرم طبیعی ابرو و آناتومی صورت هر شخص متفاوت است و یک پیرسر باتجربه باید بررسی کند که آیا بافت کافی برای انجام کار وجود دارد یا نه.
این موضوع بهخصوص درباره پیرسینگ ابرو مهم است، چون در گروه پیرسینگهای سطحی قرار میگیرد. در پیرسینگ سطحی، زیور از لایهای نسبتاً محدود از پوست عبور میکند و به همین دلیل احتمال جابهجایی تدریجی زیور یا پسزدن آن نسبت به بعضی پیرسینگهای دیگر بیشتر است. انجمن پیرسرهای حرفهای، نازک شدن بافت میان دو سوراخ، نزدیک شدن زیور به سطح پوست و قابل مشاهده شدن میله از زیر پوست را از نشانههای مهم مهاجرت یا پسزدن معرفی میکند.
بنابراین حتی بهترین مدل پیرسینگ ابرو هم زمانی زیبا میماند که جایگذاری، جنس زیور و مراقبت بعد از آن درست باشد. یک زیور نامتناسب یا سنگین ممکن است در روز اول جذاب به نظر برسد، اما برای پیرسینگ تازه انتخاب مناسبی نباشد.
اگر قرار باشد فقط یکی از این سه مدل را برای شروع انتخاب کنم، احتمالاً سراغ میله خمیده میروم. این مدل از یک میله کوتاه و کمی منحنی تشکیل شده که معمولاً در دو انتهای آن گوی، نگین یا قطعه تزئینی قرار میگیرد. انحنای آن با مسیر طبیعی پیرسینگ ابرو هماهنگتر است و ظاهرش هم از روبهرو و هم از نیمرخ مرتب دیده میشود.
اولین دلیل، ظاهر متعادل آن است. در این مدل معمولاً فقط دو سر زیور دیده میشود و بخش اصلی میله داخل مسیر پیرسینگ قرار میگیرد. به همین دلیل بدون آنکه تمام تمرکز چهره را به خودش اختصاص دهد، کنار ابرو یک جزئیات مشخص ایجاد میکند.
دلیل دوم، تنوع زیاد آن است. میتوان یک مدل ساده با دو گوی کوچک انتخاب کرد یا بعد از بهبود کامل، سراغ نمونههای نگیندار، رنگی یا دارای فرمهای تزئینی رفت. برای اینکه تفاوت میلههای ساده، مدلهای نگیندار و فرمهای متفاوت زیور ابرو را کنار هم ببینم، اول مدل های این صفحه را بررسی میکنم و بعد انتخاب نهایی را با توجه به اندازه مناسب و نظر پیرسر انجام میدهم.
مزیت دیگر میله خمیده این است که نسبت به حلقه، فضای کمتری دور ابرو اشغال میکند. برای کسی که عینک میزند، موهای چتری دارد یا نمیخواهد پیرسینگش بیش از اندازه جلب توجه کند، این فرم میتواند انتخاب جمعوجورتری باشد.
دو سر برجسته آن ممکن است به حوله، لباس، مو یا دست گیر کند. این اتفاق بهخصوص در هفتههای اول میتواند باعث تحریک، خونریزی جزئی یا طولانی شدن روند ترمیم شود. انجمن پیرسرهای حرفهای توصیه میکند در دوران بهبود از فشار، اصطکاک، بازی کردن با زیور و هر حرکتی که پیرسینگ را تکان میدهد جلوگیری شود؛ چون ضربه و حرکت مداوم میتواند به تحریک، ایجاد بافت اضافه یا مهاجرت زیور منجر شود.
اندازه میله هم باید دقیق باشد. میلهای که بیش از حد کوتاه باشد برای ورم اولیه فضای کافی نمیگذارد و مدل خیلی بلند نیز بیشتر حرکت میکند و راحتتر گیر میافتد. انتخاب طول مناسب چیزی نیست که بهتر باشد با حدس زدن یا صرفاً بر اساس ظاهر یک محصول انجام شود.
حلقه پیرسینگ ابرو در مقایسه با میله خمیده حضور واضحتری روی صورت دارد. انحنای حلقه کنار ابرو دیده میشود و بهخصوص از زاویه سهرخ، چهره را متفاوت میکند. اگر هدفم این باشد که پیرسینگ بخشی از استایل اصلی من باشد، نه یک جزئیات خیلی کوچک، حلقه را جدی بررسی میکنم.
حلقهها میتوانند ساده، گویدار، سگمنتی یا کلیکری باشند. بعضی مدلها کاملاً مینیمالاند و بعضی با نگین، آویز یا جزئیات تزئینی عرضه میشوند. بااینحال، مدلی که برای پیرسینگ بهبودیافته مناسب است لزوماً برای سوراخ تازه نیز مناسب نیست.
حلقه معمولاً آزادی حرکت بیشتری دارد و ممکن است هنگام شستوشو، تعویض لباس یا خشک کردن صورت بچرخد. این حرکت میتواند ترشحات خشکشده را وارد مسیر پیرسینگ کند یا بافت تازه را تحریک کند. به همین دلیل بسیاری از پیرسرها برای شروع، میله خمیده متناسب با آناتومی فرد را ترجیح میدهند و استفاده از حلقه را به بعد از تثبیت مسیر پیرسینگ موکول میکنند. منابع تخصصی پیرسینگ نیز میله خمیده را رایجترین زیور اولیه ابرو معرفی میکنند و حلقه را بیشتر بهعنوان گزینهای برای تنوع بعدی در نظر میگیرند.
مسئله دیگر قطر حلقه است. حلقه خیلی تنگ میتواند به بافت فشار وارد کند و حلقه بیش از حد بزرگ نیز دائماً حرکت میکند یا به وسایل اطراف گیر میافتد. بنابراین «حلقه کوچکتر» همیشه به معنی ظریفتر و مناسبتر بودن نیست.
با وجود این محدودیتها، حلقه بعد از بهبود کامل میتواند ظاهر بسیار خوبی داشته باشد. برای استایلهای آلترناتیو، لباسهای تیره، آرایش چشم گرافیکی یا حتی تیپ سادهای که فقط یک جزئیات متفاوت نیاز دارد، حلقه شخصیت بیشتری نسبت به میله ساده ایجاد میکند.
مدل نعل اسبی یا Circular Barbell از نظر فرم چیزی میان حلقه و میله است. بدنه آن حالت نیمدایره یا U شکل دارد و دو سر آن معمولاً با گوی، مخروط یا نگین بسته میشود. این مدل نسبت به بنانا بیشتر دیده میشود، اما مثل حلقه یک دایره کامل کنار ابرو تشکیل نمیدهد.
اگر بخواهم پیرسینگم مشخص باشد ولی حلقه کامل را بیش از حد شلوغ بدانم، نعل اسبی میتواند گزینه جذابی باشد. دو سر زیور امکان شخصیسازی زیادی ایجاد میکنند و با تغییر گویها میتوان ظاهر آن را از مینیمال به فانتزی یا جسورانه تبدیل کرد.
این مدل برای کسی مناسبتر است که از تقارن و دیده شدن هر دو سر زیور خوشش میآید. گویهای کوچک فلزی ظاهر سادهای ایجاد میکنند، درحالیکه سرهای مخروطی یا نگیندار حس متفاوتتری به چهره میدهند.
بااینحال، نعل اسبی هم مانند حلقه میتواند تحرک بیشتری نسبت به میله خمیده داشته باشد. دو سر برجسته آن نیز ممکن است به مو، لباس یا حوله گیر کنند. به همین دلیل انتخاب آن برای پیرسینگ تازه باید بر اساس نظر متخصص و سازگاری آن با زاویه سوراخ انجام شود، نه صرفاً به خاطر ظاهر متفاوتش.
این مدل برای من انتخاب سوم است؛ نه به دلیل اینکه جذاب نیست، بلکه چون برای استفاده روزمره کمی بیشتر از چیزی که میخواهم جلب توجه میکند. احتمالاً بعد از مدتی که به پیرسینگ عادت کردم، برای تنوع سراغ آن میروم.
اگر بخواهم تفاوت این سه مدل را خیلی ساده جمعبندی کنم، میله خمیده انتخاب متعادلتر، حلقه انتخاب نمایانتر و نعل اسبی انتخاب متفاوتتر است.
میله خمیده برای استایل روزمره، محیط کاری و کسانی که جزئیات ظریف را ترجیح میدهند مناسبتر به نظر میرسد. البته ساده بودن ظاهر آن نباید باعث شود اندازه و جنس زیور را بیاهمیت بدانیم.
حلقه بیشترین تغییر بصری را ایجاد میکند و فرم آن از فاصله دورتر نیز دیده میشود. در مقابل، حرکت و احتمال گیر کردن آن بیشتر است و بهتر است تغییر زیور تازه به حلقه بدون بررسی وضعیت ترمیم انجام نشود.
نعل اسبی نیز حالتی میان این دو دارد. از میله خمیده شلوغتر و از بعضی حلقهها قابل تنظیمتر است. با تغییر شکل دو سر آن میتوان استایلهای مختلفی ساخت، اما همین برجستگیها ممکن است در فعالیتهای روزانه دردسرساز شوند.
در نهایت هیچ مدلی برای همه بهترین نیست. حتی اگر یک مدل روی صورت شخص دیگری بینقص دیده شود، ممکن است زاویه ابرو، ضخامت بافت یا سبک زندگی فرد دیگری نتیجه متفاوتی ایجاد کند.
هنگام خرید پیرسینگ معمولاً اولین چیزی که توجه ما را جلب میکند رنگ، نگین یا شکل آن است، اما برای زیور اولیه باید ابتدا جنس و کیفیت ساخت را بررسی کرد. تیتانیوم دارای استاندارد ایمپلنت، بعضی انواع فولاد دارای استاندارد مشخص، نیوبیوم و طلای جامد سازگار از گزینههایی هستند که در منابع حرفهای برای زیور پیرسینگ مطرح میشوند.
انجمن پیرسرهای حرفهای برای تیتانیوم اولیه به استانداردهایی مانند ASTM F-136 و ASTM F-67 اشاره میکند. این انجمن همچنین طلای ۱۴ عیار یا بالاتر را در صورتی مناسب میداند که بدون نیکل و کادمیوم و برای سازگاری زیستی آلیاژ شده باشد. زیورهای روکشدار، مدلهایی که سطح زبر دارند یا محصولاتی که جنسشان مشخص نیست، انتخاب مطمئنی برای زخم تازه محسوب نمیشوند.
نوع رزوه نیز اهمیت دارد. در زیورهای رزوه داخلی، بخشی که از بافت عبور میکند صاف است و رزوه داخل قسمت جداشونده قرار میگیرد. این طراحی میتواند هنگام نصب، آسیب و خراش کمتری به مسیر پیرسینگ وارد کند.
اگر سابقه حساسیت به بدلیجات، خارش یا قرمزی ناشی از فلزات دارم، حتماً باید قبل از انجام کار آن را مطرح کنم. حساسیت تماسی به فلز یا محصولات مراقبتی ممکن است به شکل خارش، بثورات قرمز و بزرگتر شدن ظاهر سوراخ خود را نشان دهد و گاهی با عفونت اشتباه گرفته شود.
حتی زیور باکیفیت هم نمیتواند اجرای غیربهداشتی یا جایگذاری اشتباه را جبران کند. قبل از انجام پیرسینگ، محیط کار باید تمیز باشد و پیرسر بتواند درباره مراحل کار، خطرهای احتمالی، جنس زیور و مراقبتهای بعدی توضیح روشن بدهد.
سوزن باید استریل، یکبارمصرف و تازه باشد و بعد از استفاده در ظرف مخصوص وسایل تیز انداخته شود. ابزار و زیور قابل استفاده مجدد نیز باید با روش مناسب، از جمله اتوکلاو استاندارد، استریل شده باشند. انجمن پیرسرهای حرفهای استفاده از سوزن استریل یکبارمصرف و ابزارهای استریلشده را از حقوق پایه مراجعهکننده میداند.
انجام پیرسینگ ابرو در خانه یا توسط فردی که فقط چند ویدئو دیده، ریسک قابل قبولی نیست. این قسمت نزدیک چشم قرار دارد و انتخاب عمق و زاویه نامناسب میتواند به اسکار، قرارگیری کج، مهاجرت یا پارگی بافت منجر شود.
پیرسر حرفهای نباید فقط بپرسد «کدام مدل را دوست داری؟»؛ باید بافت ابرو را بررسی کند، محل مناسب را علامت بزند، درباره اندازه زیور توضیح بدهد و در صورت نامناسب بودن آناتومی، صادقانه از انجام کار صرفنظر کند.
قرمزی خفیف، حساسیت و مقدار کمی ترشح روشن در روزهای ابتدایی الزاماً نشانه عفونت نیست. اما اگر درد، گرما، تورم یا قرمزی بهجای کمتر شدن بیشتر شود، چرک غلیظ سفید، زرد یا سبز خارج شود یا فرد احساس تب، لرز و ناخوشی عمومی داشته باشد، باید سریع از پزشک کمک بگیرد. NHS تأکید میکند عفونت پیرسینگ میتواند جدی شود و نباید درمان آن را به تعویق انداخت.
در صورت شک به عفونت، خارج کردن خودسرانه زیور تصمیم درستی نیست. بسته شدن سطح سوراخ ممکن است مسیر تخلیه را مسدود کند. NHS و انجمن پیرسرهای حرفهای توصیه میکنند زیور تا زمان ارزیابی پزشک در محل باقی بماند، مگر اینکه پزشک دستور دیگری بدهد.
مهاجرت یا پسزدن با عفونت یکی نیست. در پسزدن ممکن است میله بیشتر دیده شود، فاصله دو سوراخ کمتر شود یا پوست روی زیور نازک و تقریباً شفاف به نظر برسد. این وضعیت معمولاً با تمیز کردن بیشتر حل نمیشود و باید خیلی زود توسط پیرسر حرفهای بررسی شود تا از پارگی و اسکار شدیدتر جلوگیری شود.
انتخاب اول من برای شروع، یک میله خمیده ساده و سبک با جنس استاندارد است؛ مدلی که اندازهاش توسط پیرسر تعیین شده باشد و دو سر آن بیش از حد بزرگ یا آویزدار نباشند. این فرم هم با استایل روزمره هماهنگتر است و هم فرصت میدهد بدون ایجاد تغییر خیلی شلوغ، ببینم پیرسینگ ابرو چقدر با چهرهام جور درمیآید.
بعد از بهبود کامل و تأیید پیرسر، احتمالاً حلقه ظریف را امتحان میکنم. حلقه نسبت به میله خمیده حضور بیشتری روی صورت دارد و میتواند برای عکس، مهمانی یا تغییر استایل جذاب باشد. مدل نعل اسبی انتخاب سوم من است؛ گزینهای برای زمانی که بخواهم پیرسینگ مشخصتر و کمی متفاوتتر دیده شود.
اما مهمترین نتیجه این بررسی برای من این است که مدل زیور آخرین بخش تصمیم است، نه اولین بخش آن. ابتدا باید ببینم آناتومی ابرو برای پیرسینگ مناسب هست یا نه، بعد یک پیرسر حرفهای و محیط بهداشتی پیدا کنم و در مرحله بعد سراغ جنس و اندازه استاندارد بروم. رنگ نگین و فرم گویها را همیشه میتوان بعداً تغییر داد، اما جایگذاری اشتباه، آسیب بافت یا اسکار چیزی نیست که به همان راحتی عوض شود.
ما محصولات ارگانیک و کاملا طبیعی را به سراسر کشور ارسال و به فروش می رسانیم تا به بهبود سلامتی شما کمک کنیم. به وب سایت ما خوش آمدید ، امیدواریم که از محصولات ما لذت ببرید.
بک لینک ها:
